Annie's room en de spookverhalen van Mary King's Close

Hoe het verhaal van Annie begint

Het verhaal gaat terug tot de jaren negentig. Aiko Gibo, een bekende Japanse paranormale, bezocht de close terwijl ze een film maakte over de spookplaatsen van Groot-Brittannië. Volgens de lezing van de uitbater kon ze nauwelijks een 17e-eeuwse kamer aan Allan's Close binnengaan vanwege de pijn en het verdriet die ze daar naar eigen zeggen voelde.

Gibo zei dat er een kind naast haar stond dat zich aan haar broekspijp vastklampte. Ze beschreef een klein meisje dat van haar ouders gescheiden was en naar huis wilde, naar haar familie, en zei dat dat verlangen nog steeds zwaar boven de kamer hing. Dat is de kern van het verhaal zoals het sindsdien telkens opnieuw is verteld: een verloren kind, wachtend in een donker huis.

Het verhaal gaat dat Gibo uiteindelijk over de drempel stapte en bij de haard met de geest van het meisje communiceerde. De naam van het meisje, zei ze, was Annie. Annie was haar lievelingspop kwijt en was er kapot van. Wat je ook van paranormalen vindt, het is een verhaal dat is blijven hangen, en het heeft bepaald hoe de kamer er vandaag uitziet.

Het is goed om duidelijk te zijn over wat dit is. Alles hierboven komt uit Gibo's eigen verslag, zoals de uitbater het navertelt, en de uitbater presenteert het als een verhaal met eigen historisch onderzoek ernaast. Dat is een verstandige instelling om mee te nemen. Geniet van het verhaal voor wat het is, en houd de geschiedenis dichtbij.

De pop en de groeiende berg

Gibo kocht vervolgens een pop in een winkel aan de Royal Mile en nam die mee terug naar de kamer. Ze zei dat de pop het kind troost leek te bieden, en dat zolang de pop bleef, de kamer nooit meer door haar geest zou worden verstoord. Die ene pop vormde het begin van de stapel.

Sindsdien hebben steeds meer mensen van over de hele wereld poppen, speelgoed en sieraden voor Annie gebracht. De beheerder noemt het een buitengewoon fenomeen. Ook hulpverleners hebben hun badges achtergelaten als teken van respect, met donaties van de politie van New York City, de politie van Newport Beach en talrijke brandweerkorpsen.

Het resultaat is een vreemd en nogal ontroerend tafereel: een berg speelgoed en aandenkens in een 17e-eeuws huis onder de Royal Mile. De uitbater zegt dat de stapel met de dag groeit. Annie's Room maakt deel uit van de standaard rondleiding van een uur, dus je hebt geen speciaal ticket nodig om het te zien, en de rondleiding onthult de waarheid achter het verhaal.

De stapel verandert ook hoe de ruimte aanvoelt. Zonder die stapel zou dit gewoon weer een van de vele schemerige zeventiende-eeuwse vertrekken aan de close zijn. Met die stapel is de ruimte een soort gedeeld gedenkteken geworden, aangevuld door vreemden uit verschillende landen die elkaar nooit hebben ontmoet, of het meisje dat het verhaal beschrijft. Wat je ook gelooft over Annie, dat deel is heel echt.

De pop die in 2019 verdween

Het verhaal nam een vreemde wending op 17 april 2019. Volgens de exploitant deed een gids genaamd Pedro enigszins in paniek een oproep via de radio om te melden dat Annie's pop niet meer op haar gebruikelijke plek in het 17e-eeuwse huis stond. Het personeel ging er eerst van uit dat ze gewoon tussen de stapel gedoneerde speelgoed was gegleden.

Dat was niet het geval. Het team doorzocht de hele locatie, en de pop was nergens te vinden. Voor een kamer wier legende draait om de pop die blijft staan, zou dat altijd de aandacht trekken. Zodra het nieuws zich verspreidde, ontving de exploitant naar eigen zeggen een heleboel vragen over de pop zelf.

Het loont om dit deel in perspectief te plaatsen. De exploitant meldt een vermiste pop en een volledige zoekactie. Men beweert niet te weten wat er is gebeurd. Een klein voorwerp dat zoekraakt op een drukbezochte locatie, met rondleidingen die elke 10 minuten starten, kent tal van alledaagse verklaringen, en het eigen verslag van de exploitant blijft bij de feiten van de zoekactie.

Voor de mensen die speelgoed brengen, is de vermiste pop nauwelijks veranderd. De beheerder spreekt nog steeds van een groeiende berg poppen, en de geschenken blijven van over de hele wereld binnenkomen. In zekere zin hangt het verhaal allang niet meer af van die eerste pop. Het hangt af van iedereen die sindsdien iets heeft toegevoegd.

Tartan Barbie blijkt Mary Quant te zijn

De verdwijning zette het team ertoe aan de geschiedenis van de pop te onderzoeken. Het personeel had altijd geweten dat het geen echte Barbie was, maar ze hadden haar toch 'Tartan Barbie' gedoopt. Zodra mensen vragen begonnen te stellen, stroomden de vragen binnen. Was het een Cindy? Was het gewoon een goedkope namaak? De pop stond toen al jaren in de kamer, dus tal van bezoekers hadden zich er ook over verbaasd.

Het antwoord was interessanter dan beide. De exploitant ontdekte dat het deel uitmaakte van de Daisy-pop-airlinecollectie, ontworpen door Mary Quant, de modeontwerper die de jeugdmodebeweging in het Londen van de jaren zestig aanvoerde. Zo was de pop in het hart van een 17e-eeuws spookverhaal een stukje Britse modegeschiedenis uit de jaren zestig. Een detail dat de moeite waard is om te weten voordat je de kamer ziet.

Er wordt ook iets gezegd over hoe het verhaal in elkaar zit. De pop werd nooit als antiek gepresenteerd. Het was een modern cadeau, gekocht op de Royal Mile in de jaren negentig en achtergelaten voor een meisje wier bestaan niemand heeft bevestigd. De aantrekkingskracht van de kamer komt altijd van het verhaal dat mensen erover vertellen, en van het speelgoed dat ze blijven brengen.

Wat de archieven over Annie zeggen

De exploitant heeft Annie's verhaal door de jaren heen onderzocht. Hij zegt geen verwijzing naar een kind genaamd Annie in de geschiedenisboeken te hebben gevonden. Hij voegt er, terecht, aan toe dat dit niet betekent dat ze niet heeft bestaan. Afwezigheid in de archieven is in geen van beide richtingen een bewijs, en de exploitant is zorgvuldig om niet meer te beweren dan hij weet.

De nauwste link die hij heeft gevonden is de naamloze dochter van Jean McKenzie, wier naam werd vastgelegd tijdens de pest in Allan's Close. Dat is hetzelfde deel van de site als de kamer die Gibo beschreef. Het is geen bewijs voor wat dan ook, maar het verbindt het verhaal met een echt gezin dat daar tijdens de pestjaren woonde, wat een ontnuchterende gedachte is wanneer je in de kamer staat.

Zo gaat de tour in het algemeen om met de verhalen van de close. De exploitant beschrijft de site als gehuld in mythen en mysteries, en de gidsen vertellen verhalen die geworteld zijn in feiten. Gidsen scheiden legende van wat is vastgelegd, zodat je beide hoort en weet wat wat is. Daarna kun je zelf je mening over Annie vormen.

Andere theorieën en legendes

Annie is niet het enige spookverhaal dat aan de close kleeft, en niet elke verklaring draait om geesten. Eén theorie, genoemd in Wikipedia's artikel over de close, wijst naar de Nor Loch. Mary King's Close liep er het dichtst bij, en het loch was een vervuild moeras. De suggestie is dat biogas dat in de close ontsnapte, onheilspellende lichten veroorzaakte, die mogelijk geruchten over spookverschijningen hebben aangewakkerd.

Hetzelfde artikel zegt dat ook werd beweerd dat gas dat in de closes ontsnapte hallucinaties kon veroorzaken. Beschouw dat als één theorie onder meerdere, niet als een definitief antwoord. Het is een nette verklaring voor sommige van de oudere verhalen, maar het blijft een theorie en geen bevinding, en het raakt het Annie-verhaal niet, dat uit de jaren negentig dateert.

Dan is er de legende dat pestslachtoffers binnen de close werden dichtgemetseld en aan hun lot overgelaten. De tour behandelt dit als een legende, en gidsen scheiden die van het historische verslag. Als je wilt weten wat er over 1645 is vastgelegd, behandelt onze geschiedenisgids de pest, de foul clengers die besmette huizen reinigden, en de dokter die de zieken behandelde.

Geschiedenis, geen horrorshow

Als je hoopt op jump scares, is dit niet dat soort tour. De standaardtour wordt geleid door een verklede gids die een echte voormalige bewoner speelt, en de exploitant beschrijft het als een mix van historische feiten, meeslepend vertellen en sfeervolle ruimtes. Verwacht donkere hoeken en een sterke sfeer. De verhalen zijn geworteld in feiten, en de gids is er om ze goed te vertellen, niet om je te laten gillen.

Zelfs de Lantern Led Tour na zonsondergang van de exploitant, die in oktober plaatsvindt, wordt aangekondigd als een historische tour in plaats van een horrorshow. De exploitant zegt dat sommige momenten onheilspellend kunnen aanvoelen, maar de focus blijft op de echte geschiedenis van Edinburgh en zijn inwoners. De standaardtour volgt dezelfde aanpak: verhalen vertellen geworteld in feiten, in kamers die van nature schemerig en sfeervol zijn.

Kinderen kunnen vanaf 5 jaar mee, onder begeleiding van een volwassene. Of de pest- en spookverhalen bij uw kind passen, hangt van het kind af. De setting is donker en de onderwerpen omvatten dood en ziekte, dus als uw kind snel bang is, praat er dan vooraf over. Onze gids voor een bezoek met kinderen biedt meer informatie over het plannen van de tour als gezin.

Die aanpak maakt de tour geschikt voor gemengde gezelschappen. De één komt voor het spookverhaal en de ander voor de pestgeschiedenis, en beiden gaan met iets naar huis. Als iemand in uw gezelschap dol is op een flinke schrik en een ander daar juist niet van houdt, is de standaardtour meestal een redelijk middenweg, waarbij de sfeer het meeste werk doet.

Tips voor nerveuze bezoekers

Als u nerveus bent, is het de moeite waard om net zoveel over de fysieke omgeving na te denken als over de verhalen. De verlichting is overal gedimd en sommige ruimtes zijn benauwd. De organisator waarschuwt dat dit gevoelens van claustrofobie of desoriëntatie kan oproepen. Sommige gebieden zijn ook stoffig, hoewel de luchtkwaliteit regelmatig wordt getest en goedgekeurd voor bezoekers. Als u astma hebt, neem dan uw inhalator mee.

Als u zich tijdens de tour claustrofobisch of gedesoriënteerd voelt, zeg het dan tegen uw gids. Gidsen dragen portofoons en kunnen regelen dat een teamlid u weer naar boven brengt, zodat u niet vast komt te zitten. Het helpt om dicht bij de gids en vooraan in de groep te blijven, waar u de verhalen duidelijk kunt horen en zich gemakkelijk kunt melden als dat nodig is.

Een paar andere dingen helpen ook. Tegen het einde van de tour wordt een souvenirfoto gemaakt met een felle flits, dus meld het vooraf bij het personeel als iemand gevoelig is voor licht. De route heeft 58 treden naar beneden en 38 omhoog op oneffen oppervlakken, met leuningen op alle trappen. Kom minstens 10 minuten van tevoren zodat u ontspannen begint. Wij boeken de tourtijd die u kiest, en uw e-ticket komt per e-mail.

Kies ten slotte zorgvuldig uw tijd en gezelschap. Met een vriend meegaan helpt, en het kan geen kwaad om aan het begin tegen uw gids te zeggen dat u een beetje nerveus bent over het donker. Een tour boeken op een moment dat u uitgerust en gegeten bent, maakt ook verschil, want een uur trappen en staan voelt langer als u moe of hongerig bent.