Το δωμάτιο της Άννι και οι ιστορίες φαντασμάτων του Mary King's Close

Πώς ξεκινά η ιστορία της Άννι

Η ιστορία ανάγεται στη δεκαετία του 1990. Η Aiko Gibo, μια γνωστή Ιαπωνέζα μέντιουμ, επισκέφθηκε το close ενώ γύριζε μια ταινία για τα στοιχειωμένα μέρη της Βρετανίας. Σύμφωνα με την αφήγηση του φορέα, όταν έφτασε σε ένα δωμάτιο του 17ου αιώνα στο Allan's Close, μετά βίας μπορούσε να περάσει το κατώφλι εξαιτίας του πόνου και της δυστυχίας που έλεγε ότι ένιωθε εκεί.

Η Gibo είπε ότι ένα παιδί στεκόταν δίπλα της, κρατώντας το μπατζάκι του παντελονιού της. Περιέγραψε ένα κοριτσάκι που είχε χωριστεί από τους γονείς του και ήθελε να γυρίσει σπίτι στην οικογένειά του, και είπε ότι αυτή η λαχτάρα κρεμόταν ακόμη βαριά πάνω από το δωμάτιο. Αυτή είναι η καρδιά της ιστορίας όπως τη διηγούνται έκτοτε: ένα χαμένο παιδί, που περιμένει σε ένα σκοτεινό σπίτι.

Η ιστορία λέει ότι η Gibo τελικά πέρασε το κατώφλι και, κοντά στο τζάκι, επικοινώνησε με το πνεύμα του κοριτσιού. Το όνομα του κοριτσιού, είπε, ήταν Άννι. Η Άννι είχε χάσει την αγαπημένη της κούκλα και ήταν συντετριμμένη. Ό,τι κι αν πιστεύετε για τις μέντιουμ, είναι μια ιστορία που έχει μείνει, και έχει διαμορφώσει την όψη του δωματίου σήμερα.

Αξίζει να είμαστε ξεκάθαροι για το τι είναι αυτό. Όλα τα παραπάνω προέρχονται από την ίδια την αφήγηση της Gibo, όπως τη διηγείται ο φορέας, και ο φορέας την παρουσιάζει ως μια ιστορία με τη δική της ιστορική έρευνα στο πλάι. Αυτό είναι ένα λογικό πνεύμα να φέρετε μαζί σας. Απολαύστε την ιστορία για αυτό που είναι, και κρατήστε την ιστορία κοντά της.

Η κούκλα και ο σωρός που μεγαλώνει

Ο Γκίμπο αγόρασε τότε μια κούκλα από ένα μαγαζί στο Royal Mile και την πήγε πίσω στο δωμάτιο. Είπε ότι η κούκλα φαινόταν να φέρνει παρηγοριά στο παιδί, και ότι όσο η κούκλα έμενε εκεί, το δωμάτιο δεν θα ενοχλούνταν ποτέ ξανά από το πνεύμα της. Εκείνη η μία κούκλα είναι το σημείο όπου άρχισε ο σωρός.

Έκτοτε, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι από όλο τον κόσμο φέρνουν κούκλες, παιχνίδια και κοσμήματα στην Annie. Ο διαχειριστής το χαρακτηρίζει ένα εξαιρετικό φαινόμενο. Ακόμη και οι πρώτοι ανταποκριτές έχουν αφήσει τα σήματά τους ως ένδειξη σεβασμού, με δωρεές από το αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης, την αστυνομία του Newport Beach και πολυάριθμα πυροσβεστικά τμήματα.

Το αποτέλεσμα είναι ένα παράξενο και μάλλον συγκινητικό θέαμα: ένας σωρός από παιχνίδια και ενθύμια σε ένα σπίτι του 17ου αιώνα κάτω από το Royal Mile. Ο διαχειριστής περιγράφει τον σωρό ως διαρκώς αυξανόμενο μέρα με τη μέρα. Το Annie's Room αποτελεί μέρος της τυπικής ωριαίας ξενάγησης, οπότε δεν χρειάζεστε ειδικό εισιτήριο για να το δείτε, και η ξενάγηση καλύπτει την αλήθεια πίσω από την ιστορία.

Ο σωρός αλλάζει επίσης την αίσθηση του δωματίου. Χωρίς αυτόν, θα ήταν άλλο ένα σκοτεινό δωμάτιο του 17ου αιώνα ανάμεσα σε πολλά στο close. Με αυτόν, το δωμάτιο έχει γίνει ένα είδος κοινού μνημείου, στο οποίο προσθέτουν ξένοι από διαφορετικές χώρες που δεν γνωρίστηκαν ποτέ μεταξύ τους, ούτε με το κορίτσι που περιγράφει η ιστορία. Ό,τι κι αν πιστεύετε για την Annie, αυτό το κομμάτι είναι πολύ πραγματικό.

Η κούκλα που εξαφανίστηκε το 2019

Η ιστορία πήρε μια παράξενη τροπή στις 17 Απριλίου 2019. Σύμφωνα με τον διαχειριστή, ένας ξεναγός γνωστός ως Pedro έκανε μια κάπως πανικόβλητη κλήση στον ασύρματο για να πει ότι η κούκλα της Annie δεν βρισκόταν πλέον στη συνηθισμένη της θέση στο σπίτι του 17ου αιώνα. Το προσωπικό αρχικά υπέθεσε ότι είχε απλώς γλιστρήσει ανάμεσα στον σωρό από τα δωρισμένα παιχνίδια.

Δεν είχε συμβεί. Η ομάδα έψαξε ολόκληρο τον χώρο και η κούκλα δεν βρέθηκε πουθενά. Για ένα δωμάτιο του οποίου ο μύθος στηρίζεται στο ότι η κούκλα μένει στη θέση της, αυτό ήταν αναπόφευκτο να τραβήξει την προσοχή. Μόλις διαδόθηκε η είδηση, ο διαχειριστής λέει ότι δέχτηκε πλήθος ερωτήσεων για την ίδια την κούκλα.

Αξίζει να κρατήσουμε αυτό το σημείο σε αναλογία. Ο φορέας αναφέρει μια χαμένη κούκλα και μια πλήρη έρευνα. Δεν ισχυρίζεται ότι γνωρίζει τι συνέβη. Ένα μικρό αντικείμενο που χάνεται σε έναν πολυσύχναστο χώρο, με ξεναγήσεις να ξεκινούν κάθε 10 λεπτά, έχει άφθονες συνηθισμένες εξηγήσεις, και η ίδια η ανακοίνωση του φορέα περιορίζεται στα γεγονότα της έρευνας.

Για τους ανθρώπους που φέρνουν παιχνίδια, η χαμένη κούκλα δεν έχει αλλάξει και πολύ. Ο φορέας εξακολουθεί να περιγράφει έναν σωρό κούκλες που μεγαλώνει εκεί μέρα με τη μέρα, και τα δώρα συνεχίζουν να φτάνουν από όλο τον κόσμο. Κατά μία έννοια, η ιστορία δεν εξαρτάται πλέον καθόλου από την πρώτη κούκλα. Εξαρτάται από όλους όσοι έχουν προσθέσει κάτι έκτοτε.

Η Tartan Barbie αποδεικνύεται πως είναι η Mary Quant

Η εξαφάνιση οδήγησε την ομάδα να ερευνήσει την ιστορία της κούκλας. Το προσωπικό γνώριζε πάντα ότι δεν ήταν γνήσια Barbie, αλλά της είχαν δώσει το παρατσούκλι «Tartan Barbie» παρ' όλα αυτά. Μόλις ο κόσμος άρχισε να ρωτά, οι ερωτήσεις έπεσαν βροχή. Ήταν μια Cindy; Ήταν απλώς μια φθηνή απομίμηση; Η κούκλα βρισκόταν στο δωμάτιο για χρόνια μέχρι τότε, οπότε πολλοί επισκέπτες είχαν επίσης αναρωτηθεί γι' αυτήν.

Η απάντηση ήταν πιο ενδιαφέρουσα από οποιαδήποτε από τις δύο εκδοχές. Ο υπεύθυνος ανακάλυψε ότι ήταν μέρος της συλλογής της αεροπορικής εταιρείας Daisy doll, σχεδιασμένης από τη Mary Quant, τη σχεδιάστρια μόδας που πρωτοστάτησε στο κίνημα της νεανικής μόδας στο Λονδίνο της δεκαετίας του 1960. Έτσι, η κούκλα στο επίκεντρο μιας ιστορίας φαντασμάτων του 17ου αιώνα ήταν ένα κομμάτι της βρετανικής ιστορίας της μόδας της δεκαετίας του 1960. Είναι μια λεπτομέρεια που αξίζει να γνωρίζετε πριν δείτε το δωμάτιο.

Λέει επίσης κάτι για το πώς λειτουργεί η ιστορία. Η κούκλα δεν παρουσιάστηκε ποτέ ως αντίκα. Ήταν ένα σύγχρονο δώρο, αγορασμένο στο Royal Mile τη δεκαετία του 1990 και αφημένο για ένα κορίτσι του οποίου την ύπαρξη κανείς δεν έχει επιβεβαιώσει. Η έλξη του δωματίου πήγαζε πάντα από την ιστορία που αφηγούνται οι άνθρωποι γι' αυτό, και από τα παιχνίδια που συνεχώς φέρνουν.

Τι λένε τα αρχεία για την Annie

Ο φορέας έχει ερευνήσει την ιστορία της Annie με τα χρόνια. Δηλώνει ότι δεν έχει βρει αναφορά σε παιδί με το όνομα Annie στα βιβλία ιστορίας. Προσθέτει, δίκαια, ότι αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρξε. Η απουσία από τα αρχεία δεν αποτελεί απόδειξη προς καμία κατεύθυνση, και ο φορέας προσέχει να μη διεκδικεί περισσότερα απ' όσα γνωρίζει.

Ο στενότερος δεσμός που έχει βρεθεί είναι η ανώνυμη κόρη της Jean McKenzie, της οποίας το όνομα καταγράφηκε κατά τη διάρκεια της πανώλης στο Allan's Close. Πρόκειται για το ίδιο σημείο του χώρου με το δωμάτιο που περιέγραψε ο Gibo. Δεν αποτελεί απόδειξη για τίποτα, αλλά συνδέει την ιστορία με μια πραγματική οικογένεια που έζησε εκεί κατά τα χρόνια της πανώλης — μια σκέψη που σε κάνει να συγκρατηθείς όταν στέκεσαι στο δωμάτιο.

Έτσι χειρίζεται η ξενάγηση τις ιστορίες του close γενικότερα. Ο φορέας περιγράφει τον χώρο ως τυλιγμένο σε μύθους και μυστήρια, και οι ξεναγοί του αφηγούνται ιστορίες με ρίζες στα γεγονότα. Οι ξεναγοί διαχωρίζουν τον θρύλο από ό,τι είναι καταγεγραμμένο, ώστε να ακούτε και τα δύο και να ξέρετε ποιο είναι ποιο. Έπειτα μπορείτε να σχηματίσετε τη δική σας γνώμη για την Annie.

Άλλες θεωρίες και θρύλοι

Η Annie δεν είναι η μόνη ιστορία φαντάσματος που συνδέεται με το close, και δεν περιλαμβάνουν όλες οι εξηγήσεις πνεύματα. Μια θεωρία, που παρατίθεται στο λήμμα της Wikipedia για το close, παραπέμπει στο Nor Loch. Το Mary King's Close έφτανε πιο κοντά σε αυτό, και η λίμνη ήταν ένας μολυσμένος βάλτος. Η υπόθεση είναι ότι το βιοαέριο που διέφευγε στο close δημιουργούσε ανατριχιαστικά φώτα, τα οποία μπορεί να τροφοδότησαν φήμες για στοιχειώματα.

Το ίδιο λήμμα αναφέρει ότι είχε επίσης υποστηριχθεί πως το αέριο που διέφευγε στα closes μπορούσε να προκαλέσει παραισθήσεις. Θεωρήστε το μία θεωρία ανάμεσα σε αρκετές, όχι μια οριστική απάντηση. Είναι μια τακτοποιημένη εξήγηση για μερικές από τις παλαιότερες ιστορίες, αλλά παραμένει θεωρία και όχι εύρημα, και δεν αγγίζει την ιστορία της Annie, που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1990.

Υπάρχει επίσης ο θρύλος ότι θύματα της πανώλης τοιχώθηκαν μέσα στο close και αφέθηκαν να πεθάνουν. Η ξενάγηση τον αντιμετωπίζει ως θρύλο, και οι ξεναγοί τον διαχωρίζουν από το ιστορικό αρχείο. Αν θέλετε να μάθετε τι είναι καταγεγραμμένο για το 1645, ο ιστορικός μας οδηγός καλύπτει την πανώλη, τους foul clengers που καθάριζαν τα μολυσμένα σπίτια και τον γιατρό που περιέθαλπε τους ασθενείς.

Ιστορία, όχι παράσταση τρόμου

Αν ελπίζετε σε αναπηδήσεις τρόμου, αυτή δεν είναι τέτοια ξενάγηση. Η τυπική ξενάγηση γίνεται από ξεναγό με κοστούμι που υποδύεται έναν πραγματικό πρώην κάτοικο, και ο φορέας την περιγράφει ως μείγμα ιστορικών γεγονότων, πλούσιας αφήγησης και ατμοσφαιρικών χώρων. Περιμένετε σκοτεινές γωνιές και έντονη ατμόσφαιρα. Οι ιστορίες έχουν ρίζες στα γεγονότα, και ο ξεναγός είναι εκεί για να τις αφηγηθεί καλά, όχι για να σας κάνει να ουρλιάξετε.

Ακόμη και η νυχτερινή Lantern Led Tour του φορέα, που πραγματοποιείται τον Οκτώβριο, διαφημίζεται ως ιστορική ξενάγηση και όχι ως παράσταση τρόμου. Ο φορέας λέει ότι ορισμένες στιγμές μπορεί να φανούν ανατριχιαστικές, αλλά η εστίαση παραμένει στην πραγματική ιστορία του Εδιμβούργου και των ανθρώπων του. Η τυπική ξενάγηση ακολουθεί την ίδια προσέγγιση: αφήγηση με ρίζες στα γεγονότα, σε δωμάτια που είναι φυσικά μουχρωπά και ατμοσφαιρικά.

Τα παιδιά μπορούν να συμμετάσχουν από 5 ετών, με συνοδό ενήλικα. Το κατά πόσο οι ιστορίες για την πανούκλα και τα φαντάσματα ταιριάζουν στο παιδί σας εξαρτάται από το ίδιο το παιδί. Το περιβάλλον είναι σκοτεινό και το θέμα περιλαμβάνει θάνατο και ασθένειες, οπότε αν το δικό σας παιδί τρομάζει εύκολα, μιλήστε του γι' αυτό πριν πάτε. Ο οδηγός μας για επισκέψεις με παιδιά έχει περισσότερες πληροφορίες για τον οικογενειακό σχεδιασμό της περιήγησης.

Αυτή η προσέγγιση κάνει την περιήγηση κατάλληλη για μικτές παρέες. Ο ένας μπορεί να έρθει για την ιστορία φαντασμάτων και ο άλλος για την ιστορία της πανούκλας, και beide φεύγουν με κάτι. Αν κάποιος στην παρέα σας λατρεύει τον τρόμο και κάποιος άλλος τον μισεί, η τυπική περιήγηση είναι συνήθως μια δίκαιη μέση λύση, με την ατμόσφαιρα να κάνει τη μεγαλύτερη δουλειά.

Συμβουλές για νευρικούς επισκέπτες

Αν είστε νευρικοί, αξίζει να σκεφτείτε το φυσικό περιβάλλον όσο και τις ιστορίες. Ο φωτισμός είναι χαμηλός σε όλη τη διαδρομή και ορισμένοι χώροι είναι περιορισμένοι. Ο διοργανωτής προειδοποιεί ότι αυτό μπορεί να προκαλέσει αίσθημα κλειστοφοβίας ή αποπροσανατολισμού. Ορισμένα σημεία έχουν και σκόνη, αν και η ποιότητα του αέρα ελέγχεται τακτικά και έχει εγκριθεί για τους επισκέπτες. Αν έχετε άσθμα, πάρτε μαζί σας το εισπνεόμενό σας.

Αν νιώσετε κλειστοφοβία ή αποπροσανατολισμό κατά τη διάρκεια της περιήγησης, πείτε το στον ξεναγό σας. Οι ξεναγοί φέρουν ασυρμάτους και μπορούν να κανονίσουν ώστε ένα μέλος της ομάδας να σας συνοδεύσει πίσω επάνω, ώστε να μη μείνετε εγκλωβισμένοι. Βοηθά να μένετε κοντά στον ξεναγό και στο μπροστινό μέρος της ομάδας, όπου ακούτε καθαρά τις ιστορίες και μπορείτε να μιλήσετε εύκολα αν χρειαστεί.

Μερικά ακόμη πράγματα βοηθούν. Προς το τέλος της περιήγησης λαμβάνεται μια αναμνηστική φωτογραφία με έντονο φλας, οπότε ενημερώστε εκ των προτέρων το προσωπικό αν κάποιος έχει φωτοευαισθησία. Η διαδρομή έχει 58 σκαλοπάτια προς τα κάτω και 38 προς τα πάνω σε ανώμαλες επιφάνειες, με χειρολισθήρες σε όλες τις σκάλες. Φτάστε τουλάχιστον 10 λεπτά νωρίτερα για να ξεκινήσετε ήρεμα. Κάνουμε κράτηση για την ώρα που επιλέγετε και το ηλεκτρονικό σας εισιτήριο έρχεται με email.

Τέλος, επιλέξτε την ώρα και την παρέα σας με προσοχή. Το να πάτε με έναν φίλο βοηθά, και δεν βλάπτει να πείτε στον ξεναγό σας από την αρχή ότι είστε λίγο νευρικοί με το σκοτάδι. Το να κάνετε κράτηση για μια ώρα που είστε ξεκούραστοι και έχετε φάει κάνει επίσης διαφορά, γιατί μια ώρα με σκάλες και ορθοστασία φαίνεται μεγαλύτερη όταν είστε κουρασμένοι ή πεινασμένοι.